قرص برای درمان شقاق مقعدی انتخابی ساده و موثر

قرص برای درمان شقاق مقعدی زمانی اهمیت پیدا می‌کند که درد هنگام دفع تحمل‌ناپذیر شده، زخم مقعد با هر بار اجابت مزاج دوباره باز می‌شود و بیمار نمی‌تواند حتی چند ساعت بدون درد سپری کند. اما انتخاب داروی اشتباه نه‌تنها مشکل را حل نمی‌کند بلکه می‌تواند شقاق حاد را به مزمن تبدیل کند، چون هر دارو برای یک هدف مشخص طراحی شده و انتخاب آن باید بر اساس علت شقاق مقعدی و شدت علائم انجام شود.

پزشکان معمولاً چند گروه دارویی را با هم تجویز می‌کنند؛ تا از زوایای مختلف به درمان کمک کنند. یک دارو درد و التهاب را کنترل می‌کند، دارویی دیگر مدفوع را نرم می‌کند تا فشار روی زخم کم شود، داروی سوم اسپاسم عضله اسفنکتر را کاهش می‌دهد و در صورت تأیید عفونت، آنتی‌بیوتیک به درمان اضافه می‌شود. اثرگذاری همه این داروها زمانی به حداکثر می‌رسد که همراه با درمان خانگی شقاق و اصلاح عادات روزانه مصرف شوند.

در این مقاله هر قرص برای درمان شقاق مقعدی با ذکر کاربرد دقیق، شرایط تجویز، دوز مصرف و هشدارهای مهم بررسی شده تا بیمار بداند کدام دارو با وضعیت او تناسب دارد، چه زمانی حتماً باید به پزشک مراجعه کرد و در چه مواردی داروی خوراکی به‌تنهایی کافی نیست.

بهترین قرص مسکن برای درد شقاق مقعدی

بهترین قرص مسکن برای درد شقاق مقعدی بسته به شدت درد و وضعیت کلی بیمار انتخاب می‌شود؛ داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن و دیکلوفناک برای کنترل التهاب حاد، استامینوفن برای بیماران با معده حساس، و داروهای ضداسپاسم برای کاهش گرفتگی عضله اسفنکتر تجویز می‌شوند. و این داروها در پروتکل استاندارد درمان شقاق معمولاً به صورت ترکیبی به کار می‌روند تا بیشترین اثر ممکن را داشته باشند.

قرص برای درمان شقاق مقعدی شامل چهار دسته دارویی است:

• ایبوپروفن — ضدالتهاب و کاهش درد حاد
• دیکلوفناک سدیم — ضدالتهاب قوی‌تر برای دردهای شدیدتر
• استامینوفن — مسکن ایمن برای معده‌های حساس
• دی‌سیکلومین — شل‌کننده عضله اسفنکتر
• مترونیدازول — آنتی‌بیوتیک فقط در موارد تأیید‌شده عفونت
• پلی‌اتیلن گلیکول — ملین ایمن برای دوره درمان
• منیزیم هیدروکسید — ملین سریع‌الاثر برای یبوست حاد
• روهمورین — داروی کمکی ضدالتهاب

ایبوپروفن (Ibuprofen) — اولین انتخاب برای درد متوسط

ایبوپروفن یکی از رایج‌ترین داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی است؛ که پزشکان برای کاهش التهاب حاد و درد ضربان‌دار ناحیه مقعد در مراحل ابتدایی شقاق تجویز می‌کنند. این دارو با کاهش مواد التهابی، تورم را کم کرده و بیمار را در روزهای اول درمان قادر به تحمل دفع می‌کند. مصرف آن در بیماران با سابقه زخم معده، نارسایی کلیه یا حساسیت به این دسته دارویی ممنوع است و حتماً باید با تجویز و نظر پزشک مصرف شود.

دیکلوفناک سدیم (Diclofenac Sodium) — برای دردهای شدیدتر

دیکلوفناک سدیم نسبت به ایبوپروفن اثر ضدالتهابی قوی‌تری دارد و معمولاً زمانی تجویز می‌شود؛ که درد هنگام دفع شدید بوده یا بیمار به ایبوپروفن پاسخ کافی نداده باشد. این دارو التهاب محل ترک را کاهش می‌دهد و با بهبود شرایط محیطی زخم، شرایط لازم برای شروع ترمیم را فراهم می‌کند. بیماران با مشکلات قلبی، فشار خون بالا یا سابقه زخم معده باید قبل از مصرف حتماً با پزشک مشورت کنند.

استامینوفن (Acetaminophen) — گزینه ایمن برای معده‌های حساس

استامینوفن برای بیمارانی مناسب است که قادر به تحمل داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی نیستند؛ یا سابقه مشکلات گوارشی دارند. این دارو با اثر مسکن مستقیم، درد ناشی از شقاق را کاهش می‌دهد؛ اما برخلاف ایبوپروفن و دیکلوفناک اثر ضدالتهابی ندارد و فقط درد را کنترل می‌کند. رعایت دوز تجویزشده توسط پزشک ضروری است و از مصرف همزمان با الکل یا داروهای کبدی باید اکیداً خودداری شود.

داروهای ضداسپاسم (دی‌سیکلومین) — برای کاهش گرفتگی عضله

داروهای ضداسپاسم مانند دی‌سیکلومین زمانی تجویز می‌شوند؛ که بیمار علاوه بر درد معمول، دچار گرفتگی و اسپاسم شدید عضله اسفنکتر باشد که دفع را به شدت دردناک می‌کند. این داروها با کاهش انقباض عضلانی، فشار روی محل ترک را کم کرده و خون‌رسانی به زخم را بهبود می‌بخشند. مصرف آن‌ها باید کوتاه‌مدت و محدود باشد و در بیماران با سابقه مشکلات قلبی با احتیاط استفاده شود.

⚠️ هشدار مهم

مصرف خودسرانه هر یک از این داروها می‌تواند باعث خون‌ریزی معده، آسیب کلیوی یا افزایش فشار خون شود. نکته مهم‌تر این است که مصرف بی‌رویه مسکن‌ها در شرایطی مانند درد شدید، تب یا خون‌ریزی روشن می‌تواند علائم مشکل جدی‌تری مانند آبسه مقعدی را پنهان کند و تشخیص را به تأخیر بیندازد. استفاده از هرگونه داروی مسکن یا ضدالتهاب باید تحت نظر پزشک و برای مدت محدود انجام شود.

قرص مترونیدازول برای شقاق؛ کاربرد، دوز و هشدارها

قرص مترونیدازول برای شقاق مقعدی در موارد خاصی تجویز می‌شود. و شقاق در مراحل اولیه یک ترک پوستی است نه یک عفونت فعال، بنابراین در بیشتر بیماران نیازی به آنتی‌بیوتیک وجود ندارد. اما اگر زخم عمیق شود، ترشحات بدبو یا التهاب گسترده ایجاد شود، پزشک آنتی‌بیوتیک خوراکی را برای جلوگیری از گسترش عفونت و ایجاد شرایط مناسب برای ترمیم تجویز می‌کند.

چه زمانی آنتی‌بیوتیک برای شقاق لازم است؟

پزشک زمانی آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کند که یک یا چند مورد از علائم زیر وجود داشته باشد:

• ترشحات بدبو یا چرکی از محل زخم
• التهاب شدید همراه با قرمزی گسترده اطراف مقعد
• درد نبض‌دار که نشانه التهاب عمیق بافتی است
• سابقه عفونت‌های مقعدی یا آبسه
• تب یا لرز هم‌زمان با درد شقاق
• شقاق مزمن با بافت متورم و حساس که به درمان اولیه پاسخ نداده است

قرص مترونیدازول برای شقاق مقعدی چه کاربردی دارد؟

قرص مترونیدازول یکی از رایج‌ترین آنتی‌بیوتیک‌هایی است که پزشکان در موارد مشکوک به عفونت شقاق تجویز می‌کنند. این دارو با کاهش بار باکتریایی در محل زخم، التهاب را مهار کرده، ترشحات و بوی بد را کاهش می‌دهد؛ و در شقاق‌های عمیق یا مزمن که خطر گسترش عفونت وجود دارد بیشترین تأثیر را دارد. مترونیدازول به طور مستقیم ترک مقعد را ترمیم نمی‌کند؛ بلکه با کنترل عفونت، محیط مناسب‌تری برای بهبود زخم فراهم می‌کند.

دوز رایج: معمولاً ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی‌گرم هر ۸ ساعت برای یک دوره کوتاه‌مدت — فقط با نسخه و نظر پزشک

آیا شقاق همیشه به آنتی‌بیوتیک نیاز دارد؟

خیر؛ اکثر بیماران مبتلا به شقاق مقعدی در مراحل اولیه به آنتی‌بیوتیک نیاز ندارند؛ و درمان اصلی بر کاهش التهاب، نرم کردن مدفوع و کاهش اسپاسم اسفنکتر متمرکز است. زیرا شقاق ساده حتی اگر درد شدیدی داشته باشد معمولاً یک ترک پوستی بدون عفونت فعال است. مصرف نادرست آنتی‌بیوتیک می‌تواند مقاومت باکتریایی ایجاد کند، روده را مختل کند، عفونت قارچی ایجاد کند و در نهایت روند درمان را طولانی‌تر و سخت‌تر کند.

⚠️ هشدار مهم

مصرف خودسرانه مترونیدازول یا هر آنتی‌بیوتیک دیگری برای شقاق می‌تواند عوارض جدی مانند تهوع، بی‌حسی اندام‌ها، عفونت قارچی و مقاومت دارویی ایجاد کند؛ اگر بیمار بدون تشخیص پزشک از این دارو استفاده کند، نه‌تنها شقاق بهبود نمی‌یابد بلکه احتمال مزمن شدن آن به شکت قابل توجهی افزایش می‌یابد. آنتی‌بیوتیک فقط با نسخه پزشک و برای مدت تعیین‌شده مصرف شود.

ملین‌های خوراکی؛ پایه درمان شقاق مقعدی

ملین‌های خوراکی بخش اساسی درمان شقاق مقعدی هستند، زیرا بدون نرم شدن مدفوع هیچ دارویی نمی‌تواند زخم را به‌طور کامل ترمیم کند. مدفوع سفت در هر بار دفع ترک را دوباره باز می‌کند، التهاب را تشدید می‌کند و روند بهبود را به عقب می‌اندازد. پزشکان معمولاً پلی‌اتیلن گلیکول را به عنوان ایمن‌ترین و مؤثرترین ملین خوراکی برای دوره درمان توصیه می‌کنند؛ و در موارد یبوست حادتر، منیزیم هیدروکسید را در کنار آن تجویز می‌کنند.

پلی‌اتیلن گلیکول (PEG) — ایمن‌ترین ملین برای دوره درمان

پلی‌اتیلن گلیکول با افزایش میزان آب موجود در مدفوع، آن را نرم و خروج آن را بدون درد می‌کند. این دارو برخلاف بسیاری از ملین‌ها وابستگی ایجاد نمی‌کند، اسهال ناگهانی نمی‌دهد و برای مصرف روزانه در طول دوره درمان شقاق مقعدی مناسب است. اثر نرم‌کنندگی آن تدریجی و پایدار است و به زخم فرصت می‌دهد بدون فشار مکرر ترمیم شود.

منیزیم هیدروکسید — برای یبوست حادتر

منیزیم هیدروکسید ملینی با اثر سریع‌تر است که معمولاً برای یبوست کوتاه‌مدت یا مواردی که بیمار چند روز است دفع دردناک و سفت دارد تجویز می‌شود. این دارو با جذب آب به داخل روده بزرگ، مدفوع را نرم کرده و دفع را تسهیل می‌کند. بیماران با سابقه مشکلات کلیوی نباید از این دارو استفاده کنند و مشاوره با پزشک قبل از مصرف ضروری است؛ برای اطلاعات بیشتر درباره درمان یبوست و پاکسازی روده می‌توانید راهنمای تخصصی این موضوع را مطالعه کنید.

چه زمانی مصرف ملین برای بیمار شقاق ضروری است؟

اگر بیمار یک یا چند مورد از شرایط زیر را داشته باشد، مصرف ملین خوراکی بخش جدایی‌ناپذیر درمان است:

• یبوست بیش از دو روز متوالی
• دفع سفت، تکه‌تکه و دردناک
• سابقه شقاق مزمن یا عودکننده
• بیماری‌هایی مانند سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) که یبوست متغیر ایجاد می‌کنند
• درد شدید هنگام دفع که بیمار را از توالت رفتن می‌ترساند

پزشکان توصیه می‌کنند ملین خوراکی در تمام دوره مداوای شقاق بدون وقفه مصرف شود تا زخم فرصت کافی برای ترمیم کامل داشته باشد.

⚠️ هشدار مهم

مصرف خودسرانه یا طولانی‌مدت ملین‌ها بدون نظر پزشک می‌تواند باعث اختلال الکترولیتی، کم‌آبی بدن و وابستگی روده به دارو شود. اگر بیمار با وجود مصرف ملین همچنان دفع دردناک دارد، خون‌ریزی مشاهده می‌کند یا وضعیت بهبود نمی‌یابد، مراجعه به پزشک برای بررسی دقیق‌تر ضروری است.

قرص روهمورین برای شقاق؛ کمکی یا اصلی؟

قرص روهمورین یک داروی کمکی است که در درمان بواسیر کاربرد اصلی دارد و در برخی بیماران مبتلا به شقاق مقعدی نیز به عنوان مکمل درمان تجویز می‌شود. این دارو به‌تنهایی نمی‌تواند ترک مقعد را ترمیم کند؛ اما با کاهش التهاب بافتی، تقویت دیواره عروق و بهبود گردش خون در ناحیه مقعد، شرایط بهتری برای ترمیم زخم فراهم می‌کند. اثرگذاری روهمورین تنها زمانی معنادار است که همراه با درمان اصلی شامل ملین، پماد موضعی و کنترل یبوست مصرف شود.

روهمورین چگونه عمل می‌کند؟

روهمورین معمولاً ترکیبی از عصاره گیاهی ضدالتهاب، تقویت‌کننده دیواره عروق و بهبوددهنده گردش خون است که با کاهش التهاب بافت مخاطی اطراف زخم، تورم موضعی را کم می‌کن؛د و جریان خون به محل ترک را افزایش می‌دهد. بهبود خون‌رسانی به زخم یکی از مهم‌ترین عوامل در روند ترمیم شقاق است؛ زیرا بافت‌های کم‌خون دیرتر و ضعیف‌تر التیام می‌یابند. با این حال روهمورین فقط نقش کمک‌کننده دارد و جایگزین داروهای اصلی  معالجه  فیشر نمی‌شود.

در چه شرایطی روهمورین برای شقاق تجویز می‌شود؟

پزشک معمولاً روهمورین را در دو حالت در کنار درمان اصلی تجویز می‌کند؛ اول در بیمارانی که شقاق همراه با تورم، التهاب شدید یا زمینه بواسیر دارند و کنترل التهاب محیطی برای کاهش فشار روی زخم ضروری است.

دوم در شقاق‌های مزمنی که به درمان اولیه پاسخ کافی نداده‌اند و پزشک برای تقویت بافت و کاهش تورم مقاوم یک دوره کوتاه از این دارو را پیشنهاد می‌کند. در هر دو حالت، روهمورین مکمل درمان است و  جایگزین آن محسوب نمی شود.

نکات مهم مصرف روهمورین

مصرف روهمورین معمولاً یک تا سه بار در روز طبق نسخه پزشک است و دوره مصرف باید محدود باشد زیرا استفاده طولانی‌مدت بدون نظارت پزشک توصیه نمی‌شود. بیماران با سابقه مشکلات کبدی، اختلالات گوارشی یا حساسیت دارویی باید قبل از مصرف حتماً با پزشک مشورت کنند. این دارو نباید جایگزین درمان‌های اصلی مانند پماد نیتروگلیسیرین یا دیلتیازم شود و تصمیم برای مصرف آن باید پس از ارزیابی کامل پزشک گرفته شود.

⚠️ هشدار مهم

مصرف خودسرانه روهمورین می‌تواند باعث حساسیت گوارشی، افت خفیف فشار خون یا تداخل با داروهای دیگر شود. مهم‌تر از آن، انتخاب این دارو به عنوان درمان اصلی به جای مراجعه به پزشک می‌تواند باعث تأخیر در درمان صحیح و مزمن شدن شقاق مقعدی شود. تجویز، دوز و مدت مصرف این دارو باید کاملاً توسط پزشک تعیین شود.

قرص نیتروگلیسیرین برای شقاق؛ واقعیت یا خطر؟

قرص نیتروگلیسیرین برای شقاق مقعدی یکی از پرسش‌های رایج بیماران است، اما نکته مهمی که منابع معتبر پزشکی بر آن تأکید دارند این است که نیتروگلیسیرین برای شقاق فقط به شکل پماد موضعی تجویز می‌شود نه قرص خوراکی!

قرص نیتروگلیسیرین برای بیماران قلبی ساخته شده و مصرف آن برای شقاق می‌تواند باعث افت خطرناک فشار خون، سردرد شدید و سرگیجه شود و هیچ اثری بر ترمیم زخم مقعد ندارد.

مکانیسم اثر نیتروگلیسیرین

نیتروگلیسیرین با گشاد کردن رگ‌های خونی و کاهش فشار عضله اسفنکتر داخلی عمل می‌کند؛ این کاهش فشار باعث بهبود خون‌رسانی به محل ترک شده و شرایط لازم برای ترمیم بافتی را فراهم می‌کند و همین ویژگی است که پماد نیتروگلیسیرین را به یکی از مؤثرترین داروهای موضعی در درمان شقاق مقعدی تبدیل کرده است. اما همین مکانیسم وقتی به صورت قرص خوراکی مصرف شود، اثر سیستمیک گسترده‌ای روی کل بدن دارد و فشار خون را به شکل خطرناکی کاهش می‌دهد.

تفاوت پماد با قرص نیتروگلیسیرین

پماد نیتروگلیسیرین  به طور مستقیم روی عضله اسفنکتر اثر می‌گذارد، درد را کاهش می‌دهد، دفع را تسهیل می‌کند و برای شقاق حاد و مزمن با دوز کنترل‌شده تحت نظر پزشک مصرف می‌شود. در مقابل قرص نیتروگلیسیرین برای بیماران قلبی ساخته شده، روی کل بدن اثر می‌گذارد و مصرف آن برای شقاق مقعدی کاملاً نامناسب است زیرا خطر افت شدید فشار خون، سردرد تپشی و حتی بی‌هوشی وجود دارد.

چه زمانی پزشک پماد نیتروگلیسیرین تجویز می‌کند؟

پزشک پماد نیتروگلیسیرین را معمولاً در شقاق‌های همراه با اسپاسم شدید، درد تیرکشنده هنگام دفع، شقاق مزمنی که به درمان اولیه پاسخ نداده یا بیمارانی که به پمادهای کلسیم‌بلاکر مانند دیلتیازم پاسخ نداده‌اند تجویز می‌کند. در این موارد پماد با دوز مشخص و تحت نظارت دقیق به کار می‌رود تا عضله اسفنکتر شل شود و بافت زخم فرصت ترمیم کامل پیدا کند.

⚠️ هشدار مهم

استفاده از قرص نیتروگلیسیرین برای شقاق مقعدی کاملاً ممنوع است و می‌تواند باعث کاهش خطرناک فشار خون و علائم قلبی شود. تنها فرم قابل قبول برای ترمیم شقاق پماد نیتروگلیسیرین با دوز کنترل‌شده است که باید تحت نظر پزشک مصرف شود. مصرف خودسرانه این دارو یا تغییر دوز آن می‌تواند خطرناک و حتی اورژانسی باشد.

چه زمانی داروهای خوراکی به‌تنهایی کافی نیستند؟

داروهای خوراکی برای شقاق مقعدی نقش حمایتی دارند و در شرایط خاصی که زخم عمیق، اسپاسم شدید یا عفونت وجود داشته باشد، به‌تنهایی پاسخ کافی نمی‌دهند. شناخت این شرایط به بیمار کمک می‌کند تا در زمان درست به پزشک مراجعه کند و از مزمن شدن شقاق جلوگیری شود.

درد شدید و مداوم

اگر بیمار با وجود مصرف قرص‌های ضدالتهاب یا مسکن همچنان هنگام نشستن یا دفع درد تیرکشنده دارد، معمولاً نشانه شقاق عمیق یا اسپاسم شدید اسفنکتر است؛ که داروی خوراکی به‌تنهایی قادر به کنترل آن نیست. در این شرایط پزشک پمادهای تخصصی موضعی را تجویز می‌کند که اطلاعات کامل‌تر درباره آن‌ها در راهنمای پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان موجود است.

خون‌ریزی روشن یا قطره‌قطره

خون‌ریزی مداوم نشانه آسیب عمیق مخاط مقعد است و داروی خوراکی نمی‌تواند بخش آسیب‌دیده را مستقیماً ترمیم کند. در این وضعیت بیمار باید تحت درمان موضعی تخصصی یا بررسی دقیق‌تر توسط پزشک قرار گیرد؛ تا علت دقیق خون‌ریزی مشخص شود.

تب، لرز یا ترشحات بدبو

این علائم نشانه احتمال عفونت عمقی، آبسه یا التهاب شدید بافتی هستند و در این شرایط آنتی‌بیوتیک خوراکی به‌تنهایی کافی نیست. بیمار باید فوراً توسط پزشک ارزیابی شود تا در صورت وجود آبسه، درمان جراحی یا تخلیه انجام شود؛ و از گسترش عفونت جلوگیری شود.

عدم بهبود پس از ۷ روز درمان

اگر با وجود مصرف ملین، مسکن و مراقبت‌های اولیه، درد یا سوزش همچنان ادامه داشته باشد، نیاز به درمان اختصاصی‌تر وجود دارد. در این مرحله پزشک معمولاً پمادهای قوی‌تر موضعی مانند نیتروگلیسیرین یا دیلتیازم تجویز می‌کند که مقایسه کامل آن‌ها در راهنمای بهترین پماد برای شقاق مقعدی بررسی شده است.

سابقه بیماری‌های زمینه‌ای

در بیماران مبتلا به بیماری‌های روده‌ای، مشکلات هورمونی، ضعف سیستم ایمنی یا دیابت کنترل‌نشده، روند ترمیم زخم به‌طور طبیعی کندتر است؛ و داروهای خوراکی به‌تنهایی نتیجه مطلوب نمی‌دهند. این بیماران معمولاً به پروتکل درمانی ترکیبی و طولانی‌مدت‌تری نیاز دارند که باید توسط پزشک طراحی و نظارت شود.

شقاق مزمن با لبه‌های سفت و برجسته

در شقاق‌های مزمن که لبه‌های زخم سفت و فیبروزه شده‌اند، بافت دیگر توانایی ترمیم طبیعی ندارد و داروی خوراکی هیچ تأثیری بر این بافت سخت‌شده ندارد. پزشک در این موارد درمان‌های تخصصی‌تر مانند تزریق بوتاکس یا لیزر شقاق را توصیه می‌کند تا اسپاسم اسفنکتر شکسته شود و بافت فرصت ترمیم مجدد پیدا کند.

⚠️ هشدار مهم

نادیده گرفتن این علائم می‌تواند باعث مزمن شدن شقاق، تشکیل آبسه یا حتی ایجاد فیستول مقعدی شود؛ مصرف خودسرانه و طولانی‌مدت داروهای خوراکی بدون مراجعه به پزشک نه‌تنها مشکل را حل نمی‌کند؛ بلکه علائم یک بیماری جدی‌تر را پنهان می‌کند و تشخیص را به تأخیر می‌اندازد. اگر علائم بیش از یک هفته ادامه داشت یا شدیدتر شد، مراجعه به متخصص جراحی عمومی ضروری است.

جمع‌بندی

قرص برای درمان شقاق مقعدی به‌تنهایی کافی نیست؛ و درمان مؤثر همیشه ترکیبی است. ملین خوراکی مدفوع را نرم می‌کند تا زخم فرصت ترمیم داشته باشد. داروی ضدالتهاب درد و تورم را کنترل می‌کند، داروی ضداسپاسم فشار روی ترک را کاهش می‌دهد و قرص مترونیدازول فقط در موارد تأیید‌شده عفونت با تجویز پزشک مصرف می‌شود. هیچ‌کدام از این داروها بدون اصلاح یبوست و مراقبت‌های روزانه نمی‌توانند شقاق را به‌طور کامل درمان کنند.

اگر پس از ۷ روز مصرف دارو درد یا سوزش ادامه داشت، خون‌ریزی روشن مشاهده شد، تب یا ترشح بدبو وجود داشت یا شقاق بیش از چند هفته طول کشیده، دارو را قطع کنید و به پزشک مراجعه کنید. این علائم نشان می‌دهند که شقاق مقعدی به درمان تخصصی‌تری مانند پماد موضعی قوی، تزریق بوتاکس یا لیزر نیاز دارد؛ که مصرف خودسرانه دارو نه‌تنها کمکی نمی‌کند بلکه تشخیص را به تأخیر می‌اندازد.