پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان در اثر یبوست و رابطه

انتخاب یک پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان می‌تواند اولین و مؤثرترین قدم برای رهایی از درد طاقت‌فرسا و سوزش‌های ناشی از این عارضه باشد. بسیاری از افراد هنگامی که با علائم آزاردهنده زخم مقعد یا شقاق (فیشر) مواجه می‌شوند، به دلیل شرم یا ترس از جراحی، به دنبال راهکارهای دارویی و موضعی هستند تا بتوانند در منزل این مشکل را مدیریت کنند.

خوشبختانه، پیشرفت‌های داروسازی باعث شده است تا طیف وسیعی از پمادها با مکانیسم‌های اثر متفاوت در دسترس باشند؛ که می‌توانند نه تنها درد را تسکین دهند، بلکه به ترمیم بافت آسیب‌دیده نیز کمک شایانی کنند.

مهم‌ترین نکته در مواجهه با این مشکل، اقدام سریع و انتخاب محصولی است که با نوع زخم و شدت علائم شما سازگاری داشته باشد. استفاده از پماد مناسب می‌تواند چرخه معیوب درد و اسپاسم را بشکند و جریان خون را به ناحیه آسیب‌دیده بازگرداند.
در این مقاله، بدون پرداختن به تعاریف تکراری پزشکی، مستقیماً به سراغ معرفی، تحلیل و بررسی دقیق انواع پمادهای موجود در بازار می‌رویم تا شما بتوانید با آگاهی کامل، بهترین گزینه درمانی را برای شرایط خود انتخاب کنید.

کدام پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان مناسب‌تر است؟

هنگامی که صحبت از پماد برای زخم مقعدی می‌شود، باید بدانیم که یک نسخه واحد برای همه بیماران کارساز نیست. بازار دارویی پر از محصولات متنوع است که هر کدام بر روی یکی از جنبه‌های بیماری تمرکز دارند. برخی پمادها صرفاً نقش بی‌حس‌کننده دارند و درد را موقتاً ساکت می‌کنند.

برخی دیگر با هدف شل کردن عضلات اسفنکتر طراحی شده‌اند تا خون‌رسانی بهتر شود، و گروهی دیگر نیز تنها وظیفه ترمیم پوست و کاهش التهاب را بر عهده دارند. بنابراین، پاسخ به این سوال که کدام محصول مناسب‌تر است، کاملاً به وضعیت فعلی زخم (حاد یا مزمن بودن) و شدت درد شما بستگی دارد.

برای انتخاب بهترین پماد برای زخم مقعدی، باید ابتدا ریشه اصلی مشکل را در نظر گرفت. اگر مشکل اصلی شما اسپاسم شدید عضله مقعد است؛ که باعث می‌شود زخم جوش نخورد، پمادهای ترمیم‌کننده معمولی به تنهایی کاری از پیش نمی‌برند و شما نیاز به پمادهای شل‌کننده عضلانی دارید.

از سوی دیگر، اگر زخم شما سطحی است و صرفاً دچار سوزش هستید، استفاده از پمادهای قوی قلبی-عروقی (مثل نیتروگلیسرین) ممکن است عوارض جانبی غیرضروری مانند سردرد ایجاد کند؛ و یک پماد گیاهی یا ترمیم‌کننده ساده انتخاب هوشمندانه‌تری باشد. در ادامه، دسته‌بندی‌های اصلی این پمادها را بررسی می‌کنیم.

دسته‌بندی بر اساس مکانیسم اثر

شناخت مکانیسم اثر پماد زخم مقعدی به شما کمک می‌کند تا انتظارات واقع‌بینانه‌ای از درمان داشته باشید. پمادها معمولاً به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1️⃣دسته اول بی‌حس‌کننده‌ها هستند؛ که حاوی لیدوکائین یا بنزوکائین بوده و برای کنترل درد لحظه‌ای قبل از دفع مدفوع کاربرد دارند.

2️⃣دسته دوم وازودیلاتورها (گشادکننده عروق) هستند که تخصصی‌ترین درمان شقاق مقعدی محسوب می‌شوند؛ و با کاهش فشار عضله مقعد، اجازه ترمیم به بافت می‌دهند.

3️⃣دسته سوم نیز ترمیم‌کننده‌ها و ضدالتهاب‌ها هستند؛ که محیط را برای بازسازی سلولی فراهم می‌کنند.

تفاوت پمادهای شیمیایی و گیاهی

بسیاری از بیماران بین انتخاب داروهای شیمیایی و گیاهی مردد هستند. پمادهای شیمیایی معمولاً اثرگذاری سریع‌تری دارند و برای موارد حاد و دردناک توصیه می‌شوند، اما ممکن است عوارض جانبی خاص خود را داشته باشند.

در مقابل، پمادهای گیاهی (مانند آن‌هایی که پایه عسل، زیتون یا بابونه دارند، یا اینکه پماد فوق العاده موثر رینای سبز، که بر پایه روغن کبد کوسه ساخته شده است) روند درمانی ملایم‌تری دارند و برای استفاده طولانی‌مدت یا برای افرادی که پوست‌های حساس دارند، گزینه‌های کم‌خطرتری محسوب می‌شوند.

بهترین پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان

در میان گزینه‌های متعدد، چند نام دارویی وجود دارد؛ که توسط پزشکان به عنوان بهترین پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان و استاندارد طلایی درمان شناخته می‌شوند. این داروها معمولاً اثربخشی بالایی در مطالعات بالینی نشان داده‌اند و اگر به درستی مصرف شوند، می‌توانند نیاز به جراحی را در بسیاری از موارد از بین ببرند.

انتخاب پماد مناسب برای زخم مقعد از میان این لیست، باید با توجه به تحمل بدنی بیمار نسبت به عوارض جانبی احتمالی انجام شود. در اینجا بهترین پماد شقاق معرفی شده است.

نکته بسیار مهم در مورد بهترین پماد درمان زخم مقعدی بزرگسالان این است که این داروها معمولاً باید برای یک دوره مشخص (مثلاً ۴ تا ۸ هفته) استفاده شوند؛ تا نتیجه کامل حاصل شود. قطع زودهنگام دارو پس از کاهش اولیه درد، یکی از اصلی‌ترین دلایل عود مجدد بیماری است. در ادامه به معرفی دقیق و علمی این پمادهای کلیدی می‌پردازیم.

پماد نیتروگلیسرین (GTN)

این پماد یکی از شناخته‌شده‌ترین پمادها برای ترمیم زخم مقعدی است. مکانیسم اثر آن آزاد کردن اکسید نیتریک است که باعث شل شدن عضله اسفنکتر داخلی مقعد و افزایش جریان خون در ناحیه ایسکمیک (کم‌خون) زخم می‌شود. این پماد افزایش خون‌رسانی، اکسیژن و مواد مغذی لازم برای ترمیم زخم را فراهم می‌کند. با این حال، جذب سیستمیک این دارو می‌تواند باعث گشاد شدن عروق مغزی و ایجاد سردردهای شدید در برخی بیماران شود که مهم‌ترین عامل محدودکننده مصرف آن است.

پماد دیلتیازم (Diltiazem)

دیلتیازم یک مسدودکننده کانال کلسیم است که مشابه نیتروگلیسرین عمل می‌کند اما با عوارض جانبی بسیار کمتر. این پماد با جلوگیری از ورود کلسیم به سلول‌های عضلانی اسفنکتر، باعث فلج موقت و شل شدن عضله می‌شود. تحقیقات نشان داده است که دیلتیازم به اندازه نیتروگلیسرین در درمان زخم مؤثر است اما احتمال بروز سردرد در آن بسیار ناچیز است. به همین دلیل، امروزه بسیاری از پزشکان آن را به عنوان خط اول درمان ترجیح می‌دهند.

مقایسه علمی پماد نیتروگلیسرین و پماد دیلتیازم

پمادهای تخصصی برای زخم مقعدی ناشی از یبوست

یبوست اصلی‌ترین دشمن بهبود زخم‌های مقعدی است. عبور مدفوع خشک و حجیم باعث کشیدگی مجدد پوست و باز شدن زخم‌های در حال ترمیم می‌شود. بنابراین، پماد درمان زخم مقعدی در اثر یبوست باید دو ویژگی مهم داشته باشد:

اولاً خاصیت روان‌کنندگی (Lubricating) بالایی داشته باشد تا اصطکاک را در حین دفع به حداقل برساند،

و ثانیاً دارای ترکیبات محافظت‌کننده باشد تا یک سد دفاعی روی زخم ایجاد کند.

استفاده از پماد برای زخم مقعدی در اثر یبوست بدون اصلاح رژیم غذایی معمولاً تنها یک راهکار موقت است؛ و درمان قطعی محسوب نمی‌شود.

بیمارانی که به دنبال پماد زخم مقعدی در اثر یبوست هستند، باید محصولاتی را انتخاب کنند که پایه‌های چرب و روغنی دارند. این پمادها با ایجاد لایه لغزنده، از خراشیدگی مجدد بافت ملتهب جلوگیری می‌کنند. علاوه بر این، برخی از این پمادها حاوی ترکیباتی هستند که به نرم شدن دهانه مقعد کمک می‌کنند.

مشهورترین این پمادها که موثر واقع شده اند:

• پماد آنوسل
• پماد پایلکس
• پماد رینای سبز
• پماد دیلتازم
• پماد رکتول
• پماد AD
• پماد عرب عامری

پمادهای بر پایه زینک اکساید و وازلین

ساده‌ترین و در عین حال یکی از مؤثرترین راهکارها برای محافظت در برابر یبوست، استفاده از پمادهای حاوی زینک اکساید یا وازلین طبی است. این مواد جذب پوست نمی‌شوند بلکه یک لایه محافظ فیزیکی روی زخم ایجاد می‌کنند. این لایه مانع از تماس مستقیم مدفوع و مواد سمی موجود در آن با انتهای اعصاب زخم می‌شود؛ و همچنین با لیز کردن مسیر، دفع را آسان‌تر می‌کند.

پمادهای ترکیبی با لیدوکائین

در شرایط یبوست، درد حین دفع بسیار شدید است. پمادهایی که همزمان حاوی مواد چرب‌کننده و لیدوکائین هستند، می‌توانند بسیار کمک‌کننده باشند. لیدوکائین درد را قبل از دفع کاهش می‌دهد تا بیمار از ترس درد، مدفوع خود را نگه ندارد (که خود باعث تشدید یبوست می‌شود) و بخش چرب پماد، عبور مدفوع را تسهیل می‌کند.

پمادهای ترمیم‌کننده و ضدالتهاب برای زخم‌های سطحی و عمقی

در بسیاری از موارد، التهاب شدید بافت اطراف زخم مانع از جوش خوردن آن می‌شود. در این شرایط استفاده از پماد ترمیم‌کننده زخم مقعدی و محصولات ضدالتهاب استروئیدی اهمیت پیدا می‌کند.

محصولاتی مانند پماد بتامتازون برای زخم مقعدی یا هیدروکورتیزون، با سرکوب سیستم ایمنی در ناحیه مورد نظر، قرمزی، تورم و خارش را به سرعت کاهش می‌دهند. با این حال، این داروها شمشیر دو لبه هستند؛ استفاده کوتاه‌مدت آن‌ها معجزه می‌کند، اما مصرف طولانی‌مدت باعث نازک شدن پوست مقعد و آسیب‌پذیرتر شدن آن در برابر زخم‌های آتی می‌شود.

علاوه بر کورتون‌ها، دسته دیگری از پمادها تحت عنوان پماد مخصوص زخم مقعدی با تمرکز بر بازسازی سلولی وجود دارند. پماد الفا برای زخم مقعدی یکی از مشهورترین این محصولات در بازار ایران است که با استفاده از مواد طبیعی (مانند گیاه لاوسونیا)، سرعت تقسیم سلولی و ترمیم بافت را افزایش می‌دهد.

همچنین پماد ان‌ان برای زخم مقعدی که ترکیبی از کورتون و ضدقارچ است، برای مواردی که التهاب همراه با خارش شدید یا احتمال عفونت قارچی وجود دارد، تجویز می‌شود.

کاربرد پماد آلفا (Alpha)

پماد آلفا یک ترمیم‌کننده قدرتمند طبیعی است. برخلاف کورتون‌ها که فقط التهاب را کم می‌کنند، آلفا مستقیماً روی روند رگ‌زایی و بازسازی کلاژن پوست تأثیر می‌گذارد. این پماد برای زخم‌های مزمن که لبه‌های آن‌ها سفت شده است؛ یا زخم‌هایی که پس از جراحی ایجاد شده‌اند، گزینه بسیار مناسبی است و عوارض جانبی کورتون‌ها را ندارد.

احتیاط در مصرف پمادهای کورتونی (بتامتازون و NN)

پمادهای حاوی کورتیکواستروئید مثل بتامتازون و ان‌ان باید تحت نظارت دقیق مصرف شوند. توصیه استاندارد این است که از این پمادها هرگز بیش از ۷ تا ۱۰ روز متوالی استفاده نشود. استفاده بیش از حد می‌تواند باعث آتروفی (تحلیل رفتن) پوست ناحیه مقعد شده و زمینه را برای ایجاد شقاق‌های مزمن و غیرقابل درمان فراهم کند.

در صورت مزمن و وخیم شدن زخم ممکنه ناحیه به درمان داروی پاسخ مثبت ندهد و نیاز به لیزر شقاق مقعدی باشد.

پمادهای آنتی‌باکتریال برای زخم‌های مشکوک به عفونت

ناحیه مقعد به دلیل تماس مداوم با مدفوع، مستعد آلودگی باکتریایی است. اگرچه زخم مقعدی (فیشر) معمولاً عفونی نمی‌شود، اما در صورت عدم رعایت بهداشت یا وجود زخم‌های عمیق، احتمال عفونت وجود دارد. در این موارد استفاده از پمادهای آنتی‌بیوتیک موضعی ضروری می‌شود.

یکی از گزینه‌های رایج، پماد موپیروسین برای زخم مقعدی است. این پماد به طور اختصاصی باکتری‌های پوستی (مانند استافیلوکوک) را از بین می‌برد و از تبدیل شدن یک زخم ساده به آبسه مقعدی جلوگیری می‌کند.

همچنین برخی افراد از پماد آنتی‌هموروئید برای زخم مقعدی استفاده می‌کنند. اگرچه نام این پماد به هموروئید (بواسیر) اشاره دارد، اما ترکیبات آن که معمولاً شامل لیدوکائین، فنیل‌لفرین (ضد احتقان) و گاهی مواد ضدعفونی‌کننده است، می‌تواند در کاهش التهاب و پیشگیری از عفونت در زخم‌های مقعدی نیز مؤثر باشد. با این حال، قدرت ترمیم‌کنندگی آن به اندازه پمادهای تخصصی شقاق (مثل دیلتیازم) نیست.

نقش پماد موپیروسین

موپیروسین یک آنتی‌بیوتیک موضعی قوی است. پزشکان معمولاً زمانی این پماد را تجویز می‌کنند که ترشحات چرکی یا زرد رنگ از زخم مشاهده شود یا زخم با درمان‌های معمول بهبود نیابد. استفاده از آن معمولاً دو بار در روز است و نباید به صورت خودسرانه برای مدت طولانی استفاده شود تا مقاومت میکروبی ایجاد نگردد.

کاربرد دوگانه پماد آنتی‌هموروئید

پماد آنتی‌هموروئید به دلیل داشتن خاصیت قابض (جمع‌کننده بافت)، می‌تواند به کاهش تورم لبه‌های زخم کمک کند. اگر زخم مقعدی شما با تورم زیاد و بیرون‌زدگی گوشت اضافه (Skin Tag) همراه است، این پماد می‌تواند به عنوان یک درمان کمکی در کنار پمادهای اصلی استفاده شود تا سایز بافت ملتهب را کاهش دهد.

پمادهای گیاهی مؤثر برای زخم مقعدی (انتخاب‌های ملایم اما ترمیم‌کننده)

برای افرادی که تمایل به استفاده از داروهای شیمیایی ندارند؛ یا در دوران بارداری و شیردهی به سر می‌برند، پمادهای گیاهی گزینه‌ای ایمن و در دسترس هستند. سوالی که اغلب مطرح می‌شود این است که آیا پماد کالاندولا برای زخم مقعد خوبه؟ پاسخ مثبت است.

پماد کالاندولا برای زخم مقعدی به دلیل خواص ضدالتهابی، ضدباکتریایی و ترمیم‌کنندگی عصاره گل همیشه بهار، یکی از بهترین درمان‌های حمایتی است. این پماد به سرعت سوزش را کاهش می‌دهد و سرعت بازسازی پوست را بالا می‌برد.

علاوه بر کالاندولا، پمادهای دیگری با پایه گیاهان دارویی مانند مورد، عسل، و آلوئه‌ورا نیز در بازار موجود هستند. این محصولات معمولاً عوارض جانبی خاصی ندارند؛ و می‌توانند به دفعات در طول روز استفاده شوند. آن‌ها با مرطوب نگه داشتن محیط زخم و تغذیه سلول‌های پوستی، روندی طبیعی و بدون استرس را برای بهبودی فراهم می‌کنند. مانند پماد رینای سبز یا پماد عرب عامری

پماد کالاندولا (Calendula)

کالاندولا با تحریک تولید کلاژن و کاهش واکنش‌های آلرژیک پوست، محیطی ایده‌آل برای بسته شدن زخم‌های سطحی فراهم می‌کند. این پماد برای شقاق‌های حاد (تازه ایجاد شده) بسیار عالی عمل می‌کند. همچنین به دلیل بی‌خطر بودن، برای استفاده طولانی مدت جهت پیشگیری از عود مجدد زخم در افرادی که پوست خشک و حساسی دارند، توصیه می‌شود.

پماد رکتول (Rectol)

پماد رکتول که از عصاره گیاه مورد تهیه شده است، یکی دیگر از پمادهای گیاهی محبوب است. این پماد خاصیت ضدالتهابی و بی‌حس‌کنندگی طبیعی دارد. تحقیقات نشان داده است که ترکیبات موجود در گیاه مورد می‌تواند به اندازه برخی داروهای شیمیایی در کاهش درد و سوزش ناشی از فیشر موثر باشد.

آیا پمادهای مخصوص کودکان برای بزرگسالان مناسب هستند؟

گاهی اوقات بزرگسالان تصور می‌کنند که استفاده از پماد زخم مقعدی کودکان برای آن‌ها نیز مؤثر خواهد بود، زیرا فکر می‌کنند این داروها ایمن‌تر هستند. واقعیت این است که اگرچه این پمادها (که معمولاً حاوی زینک اکساید، روغن کبد ماهی یا کالاندولا هستند) بی‌ضرر می‌باشند، اما قدرت کافی برای درمان زخم‌های مزمن بزرگسالان را ندارند.

عضلات اسفنکتر مقعد در بزرگسالان بسیار قوی‌تر است؛ و اسپاسم ناشی از زخم در بزرگسالان نیاز به داروهای شل‌کننده قوی‌تری نسبت به کودکان دارد.

با این حال، در شرایط خاصی می‌توان از این پمادها استفاده کرد. اگر زخم شما بسیار سطحی است، یا پوست شما به شدت نسبت به داروهای شیمیایی قوی واکنش آلرژیک نشان می‌دهد، استفاده از پمادهای کودکان می‌تواند به عنوان یک مرطوب‌کننده و محافظت‌کننده ملایم عمل کند. اما نباید انتظار درمان معجزه‌آسا و سریع اسپاسم عضلانی را از آن‌ها داشته باشید.

تفاوت ساختاری پوست و عضله

پوست کودکان نازک‌تر و نفوذپذیرتر است، بنابراین دوز داروی موجود در پمادهای کودکان پایین‌تر تنظیم شده است. برای یک بزرگسال با پوست ضخیم‌تر و زخم عمیق‌تر، این دوز ممکن است اصلاً به لایه‌های زیرین نفوذ نکند. بنابراین استفاده از آن‌ها در بزرگسالان معمولاً نقش درمانی اصلی ندارد و بیشتر جنبه تسکینی خفیف دارد.

نحوه صحیح استفاده از پماد برای درمان زخم مقعدی

اثربخشی پماد درمان زخم مقعدی تا حد زیادی به نحوه استفاده صحیح از آن بستگی دارد. بسیاری از بیماران پماد را فقط روی پوست خارجی می‌مالند، در حالی که منشاء اصلی درد و اسپاسم معمولاً در داخل کانال مقعد و روی عضله اسفنکتر داخلی است. استفاده نادرست باعث می‌شود حتی بهترین و گران‌ترین پمادها نیز بی‌اثر به نظر برسند. رعایت بهداشت قبل از مصرف و استفاده از ابزار مناسب (اپلیکاتور یا انگشت با دستکش) بسیار حیاتی است.

همچنین زمان‌بندی مصرف دارو اهمیت دارد. برای مثال، پمادهای بی‌حس‌کننده بهتر است حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه قبل از دفع مدفوع استفاده شوند؛ تا اوج اثر آن‌ها با زمان عبور مدفوع همزمان شود. در مقابل، پمادهای ترمیم‌کننده و شل‌کننده عضله بهتر است بعد از دفع و شستشو، یا شب‌ها قبل از خواب استفاده شوند تا فرصت کافی برای جذب و اثرگذاری داشته باشند.

مراحل استفاده اصولی از پماد

1. شستشو و خشک کردن: ناحیه مقعد را با آب ولرم و بدون استفاده از صابون‌های معطر بشویید و با دستمال نخی نرم یا باد سشوار ملایم کاملاً خشک کنید. رطوبت می‌تواند باعث رشد قارچ شود.
2. آماده‌سازی پماد: اگر پماد دارای اپلیکاتور (لوله باریک) است، آن را به سر تیوب متصل کنید و کمی پماد را فشار دهید تا لوله پر و لغزنده شود.
3. پوزیشن مناسب: به پهلو دراز بکشید و زانوی پای بالایی را به سمت شکم جمع کنید، یا به حالت چمباتمه قرار بگیرید تا دسترسی راحت‌تر شود.
4. اعمال پماد: اپلیکاتور را به آرامی حدود ۲ سانتی‌متر داخل مقعد وارد کنید و همزمان با بیرون کشیدن، پماد را تخلیه کنید. اگر از انگشت استفاده می‌کنید (حتماً با دستکش یا انگشت‌انه)، پماد را به آرامی روی لبه‌های داخلی ماساژ دهید. برای پمادهای شل‌کننده (نیتروگلیسرین/دیلتیازم)، ماساژ دادن آرام لبه مقعد به جذب بهتر کمک می‌کند.

چه زمانی پماد کافی نیست و باید به پزشک مراجعه کرد؟

درمان‌های موضعی و پمادها همیشه پاسخگوی مشکل نیستند. گاهی اوقات زخم مقعدی وارد فاز مزمن شده و لبه‌های آن برجسته و فیبروتیک می‌شود (تبدیل به اسکار می‌شود). در این حالت، خون‌رسانی به بافت آنقدر ضعیف است که هیچ پمادی نمی‌تواند آن را ترمیم کند. شناخت زمان طلایی مراجعه به پزشک می‌تواند از پیشرفت بیماری و عوارض جدی‌تر جلوگیری کند.

اگر با وجود استفاده منظم از پمادهای درمانی، رعایت رژیم غذایی پرفیبر و نوشیدن آب کافی، پس از گذشت ۱۰ تا ۱۴ روز هیچ بهبودی در علائم خود مشاهده نکردید، یا اگر درد شما به جای سوزش تبدیل به درد مبهم و ضربان‌دار شد، باید درمان خانگی را متوقف کنید.

همچنین مشاهده خونریزی‌های حجیم و مداوم، ترشحات چرکی بدبو، تب و لرز، یا تغییر رنگ پوست اطراف مقعد به قرمز تیره یا کبود، علائم هشداری هستند که نیاز به بررسی فوری توسط متخصص جراحی عمومی یا کولورکتال دارند. در این مراحل ممکن است نیاز به درمان‌های پیشرفته‌تر مانند تزریق بوتاکس یا جراحی باشد.

نتیجه‌گیری و انتخاب نهایی

در نهایت، انتخاب پماد برای درمان زخم مقعدی بزرگسالان باید بر اساس شدت علائم و تشخیص نوع زخم (حاد یا مزمن) انجام شود. برای زخم‌های حاد و دردناک، پمادهای ترکیبی دیلتیازم یا نیتروگلیسرین بهترین گزینه‌ها برای رفع اسپاسم و شروع روند درمان هستند.

برای زخم‌های سطحی و خفیف‌تر، پمادهای گیاهی مانند کالاندولا یا پمادهای ترمیم‌کننده مثل آلفا گزینه‌هایی ایمن و مؤثر محسوب می‌شوند. فراموش نکنید که هیچ پمادی بدون رفع عامل اصلی بیماری، یعنی یبوست و فشار هنگام دفع، نمی‌تواند معجزه کند؛ بنابراین درمان موضعی را همواره با اصلاح سبک زندگی همراه کنید. اگر علائم شما شبیه به علت سوزش مقعدی است، حتماً به پزشک مراجعه کنید.